ՏԵՍԱԴԱՇՏ

Իրան-Հայաստան Յարաբերութիունների

Ուր11162018

Last update03:42:55 AM

Հոկտեմբերի 2-ին Ազգային ժողովի կանոնակարգ-օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին օրենքի նախագծի ընդումից հետո Հայաստանում ծայր առած քաղաքական զարգացումներին ճիշտ գնահատական տալու նպատակով անհրաժեշտ է մեկ անգամ ընդմիշտ հրաժարվելով հասարակությանն ու քաղաքական դաշտը «հեղափոխական»-ի ու «հակահեղափոխական»-ի բաժանելուց, ուշադրություն դարձնել առաջադեմ հասարակություններում «իշխանության» և «ընդդիմության» գործառույթներին:
Ցանկացած առաջադեմ հասարակության մեջ «իշխանությունը»-ը փորձում է իր տրամադրության տակ եղած օրինական լծակներով հնարավորինս երկարացնել իր պաշտոնավարության շրջանը, մինչդեռ «ընդդիմություն»-ը ելնելով իր գործառույթից և օգտվելով իրեն տրամադրված օրինական հնարավորություններից փորձում է կանխել գործող «իշխանության» պաշտոնավարման շրջանի երկարացմանն ուղղված ջանքերը։ Իշխանություն-ընդդիմութուն այս հավերժական հակամարտության ընթացքում եթե ընդդիմությանը (որ բնականաբար թույլ դիրքում է գտնվում և ընտրություններում քիչ ձայներ է հավաքել) որևէ անվան ներքո զրկենք պայքարի իր օրինական հնարավորությունից, նրան դատապարտած կլինենք հավերժ մնալու ընդդիմության դիրքում: Սա բնականաբար հակասում է է ժողովրդավարության սկզբունքներին և անմիաստ է դարձնում ընտրությունների կազմակերպումը: Խօսենք օրինակներով:
Որևէ մեկը չի կարող կասկածել, որ ԱՄՆ-ի 2016 թվականի նախագահական ընտրություններում Դոնալդ Թրամփը վայելելով ԱՄՆ-ի ժողովրդի վստահությունը և համաձայն այդ երկրի սահամանադրությամբ ընդունված ընտրական կարգի դարձավ ԱՄՆ նախագահ: Այդուհանդերձ վերջին շուրջ երկու տարիների ընթացքում դա արգելք չի հանդիսացել որպեսզի դեմոկրատականներն օգտվելով Կոնգրեսում ու դրանից դուրս իրենց լծակներից խոչընդոտեն տարբեր ոլորտներում երկրի նախագահի տարբեր նախագծերի վավերացումն ու գործադրումը և նույնիսկ նրա դեմ դատական գործեր հարուցելու միջոցով առաջ քաշեն նրան իմպիչմենտի ենթարկելու հնարավորությունը: ԱՄՆ-ի հասարակության մեջ որևէ մեկը դեմոկրատականների ջանքերը ընտրությունների միջոցով արտահայտված ժողովրդի կամքի դեմ ուղղված քայլ չի համարում ու միևնույն ժամանակ դեմոկրատականների քայլերը կանխելու համար Դոնալդ Թրամփն էլ իր համախոհներին ժամ առ ժամ փողոց չի հանում:
Այստեղ անշուշտ կարող է առաջ քաշվել «թավշյա հեղափոխության» փաստը, բայց նաև պիտի ընդունել, որ չի կարելի անսահամանափակ ժամկետով շահարկել հեղափոխության գործոնը և դա միջոց դարձնելով փաստորեն ասպարեզից հեռացնել քաղաքական հզոր ուժերին:
Առաջացած ու ամեն պահ խորացող քաղաքական ճգնաժամին դրական լուծում համար առաջին հերթին պիտի գալ այն համոզման, որ թավշյա հեղափոխությունն իր նպատակին հասավ ու հաղթանակեց ապրիլի 23-ին՝ Սերժ Սարգսյանի հրաժարականով ու հենց այդտեղ էլ մեկ անգամ ընդմիշտ պիտի փակված համարել հեղափոխության պատմության էջը: Դատելով ԵԽԽՎ-ի Հայաստանի հարցով համազեկուցող Յուլյա Լովոչկինայի երեկ տարածած հայտարարությունից կարծես թե նույնն է ընդգծում նաև միջազգային հանրությունը: Համազեկուցողի հայտարարության մեջ որևէ ակնարկ չկա «թավշյա հեղափոխությանը», դրա փոխարեն ընդգծելով առաջիկա ընտրությունները եվրոպական չափանիշների և ժողովրդավարության նորմերին համապատասխան կազմակերպվելու և քաղաքական բոլոր ուժերին ընտրություններին պատրաստվելու բավարար ժամանակ տրամադրելու անհրաժեշտությունը:
Մայիսի 8-ին Նիկոլ Փաշինյանի վարչապետ ընտրվելով ու նոր կառավարություն ձևավորվելով արդեն ուժի մեջ մտան «իշխանության» և «ընդդիմության» օրինական գործառույթները: Չի կարելի կասկածել, որ «թավշյա հեղափոխության» գործոնի կամայական շահագործմամբ խորհրդարանական ընդդիմության օրինական գործառույթի սահմանափակումը համարվելու է հակաժողովրդավարական ու հակասահմանադրական քայլ, ընդդիմադիր քաղաքական ուժերին զրկելով ընտրություններին պատճաշ ներկայացվածություն ունենալու հնարավորությունից:
Published in Լուրեր