ՏԵՍԱԴԱՇՏ

Իրան-Հայաստան Յարաբերութիունների

Ուր11162018

Last update03:42:55 AM

Հոկտեմբերի 2-ին Ազգային ժողովի կանոնակարգ-օրենքում փոփոխություններ կատարելու մասին օրենքի նախագծի ընդումից հետո Հայաստանում ծայր առած քաղաքական զարգացումներին ճիշտ գնահատական տալու նպատակով անհրաժեշտ է մեկ անգամ ընդմիշտ հրաժարվելով հասարակությանն ու քաղաքական դաշտը «հեղափոխական»-ի ու «հակահեղափոխական»-ի բաժանելուց, ուշադրություն դարձնել առաջադեմ հասարակություններում «իշխանության» և «ընդդիմության» գործառույթներին:
Ցանկացած առաջադեմ հասարակության մեջ «իշխանությունը»-ը փորձում է իր տրամադրության տակ եղած օրինական լծակներով հնարավորինս երկարացնել իր պաշտոնավարության շրջանը, մինչդեռ «ընդդիմություն»-ը ելնելով իր գործառույթից և օգտվելով իրեն տրամադրված օրինական հնարավորություններից փորձում է կանխել գործող «իշխանության» պաշտոնավարման շրջանի երկարացմանն ուղղված ջանքերը։ Իշխանություն-ընդդիմութուն այս հավերժական հակամարտության ընթացքում եթե ընդդիմությանը (որ բնականաբար թույլ դիրքում է գտնվում և ընտրություններում քիչ ձայներ է հավաքել) որևէ անվան ներքո զրկենք պայքարի իր օրինական հնարավորությունից, նրան դատապարտած կլինենք հավերժ մնալու ընդդիմության դիրքում: Սա բնականաբար հակասում է է ժողովրդավարության սկզբունքներին և անմիաստ է դարձնում ընտրությունների կազմակերպումը: Խօսենք օրինակներով:
Որևէ մեկը չի կարող կասկածել, որ ԱՄՆ-ի 2016 թվականի նախագահական ընտրություններում Դոնալդ Թրամփը վայելելով ԱՄՆ-ի ժողովրդի վստահությունը և համաձայն այդ երկրի սահամանադրությամբ ընդունված ընտրական կարգի դարձավ ԱՄՆ նախագահ: Այդուհանդերձ վերջին շուրջ երկու տարիների ընթացքում դա արգելք չի հանդիսացել որպեսզի դեմոկրատականներն օգտվելով Կոնգրեսում ու դրանից դուրս իրենց լծակներից խոչընդոտեն տարբեր ոլորտներում երկրի նախագահի տարբեր նախագծերի վավերացումն ու գործադրումը և նույնիսկ նրա դեմ դատական գործեր հարուցելու միջոցով առաջ քաշեն նրան իմպիչմենտի ենթարկելու հնարավորությունը: ԱՄՆ-ի հասարակության մեջ որևէ մեկը դեմոկրատականների ջանքերը ընտրությունների միջոցով արտահայտված ժողովրդի կամքի դեմ ուղղված քայլ չի համարում ու միևնույն ժամանակ դեմոկրատականների քայլերը կանխելու համար Դոնալդ Թրամփն էլ իր համախոհներին ժամ առ ժամ փողոց չի հանում:
Այստեղ անշուշտ կարող է առաջ քաշվել «թավշյա հեղափոխության» փաստը, բայց նաև պիտի ընդունել, որ չի կարելի անսահամանափակ ժամկետով շահարկել հեղափոխության գործոնը և դա միջոց դարձնելով փաստորեն ասպարեզից հեռացնել քաղաքական հզոր ուժերին:
Առաջացած ու ամեն պահ խորացող քաղաքական ճգնաժամին դրական լուծում համար առաջին հերթին պիտի գալ այն համոզման, որ թավշյա հեղափոխությունն իր նպատակին հասավ ու հաղթանակեց ապրիլի 23-ին՝ Սերժ Սարգսյանի հրաժարականով ու հենց այդտեղ էլ մեկ անգամ ընդմիշտ պիտի փակված համարել հեղափոխության պատմության էջը: Դատելով ԵԽԽՎ-ի Հայաստանի հարցով համազեկուցող Յուլյա Լովոչկինայի երեկ տարածած հայտարարությունից կարծես թե նույնն է ընդգծում նաև միջազգային հանրությունը: Համազեկուցողի հայտարարության մեջ որևէ ակնարկ չկա «թավշյա հեղափոխությանը», դրա փոխարեն ընդգծելով առաջիկա ընտրությունները եվրոպական չափանիշների և ժողովրդավարության նորմերին համապատասխան կազմակերպվելու և քաղաքական բոլոր ուժերին ընտրություններին պատրաստվելու բավարար ժամանակ տրամադրելու անհրաժեշտությունը:
Մայիսի 8-ին Նիկոլ Փաշինյանի վարչապետ ընտրվելով ու նոր կառավարություն ձևավորվելով արդեն ուժի մեջ մտան «իշխանության» և «ընդդիմության» օրինական գործառույթները: Չի կարելի կասկածել, որ «թավշյա հեղափոխության» գործոնի կամայական շահագործմամբ խորհրդարանական ընդդիմության օրինական գործառույթի սահմանափակումը համարվելու է հակաժողովրդավարական ու հակասահմանադրական քայլ, ընդդիմադիր քաղաքական ուժերին զրկելով ընտրություններին պատճաշ ներկայացվածություն ունենալու հնարավորությունից:
Published in Լուրեր

Շատերին կարող է հետաքրքրել այն հարցը թե Նյու Յորք և Դուշանբե կատարած ուղևորությունից հետո ինչը՞ Նիկոլ Փաշինյանին մղեց խախտել մեկ տարվա ընթացքում խորհրդարանական արտահերթ ընտրություններ կազմակերպելու շուրջ ավելի վաղ ձեռք բերված պայմանավորվածությունը և առաջ քաշել ամենակարճ ժամկետում արտահերթ ընտրությունների գնալու հարցը:

Այսօր Հայաստանի ներքաղաքական զարգացումների հետ կապված գործ ունենք երկու իրար հակասող իրողությունների հետ: Առաջինն այն իրողությունն է, որ Հայաստանի գործող իշխանությունների լեգիտիմության ու վայելած համակրանքի շուրջ փորձ է կատարվում հանրությանը ներկայացնել իշխանամետ ԶԼՄ-ների քարոզչության միջոցով և հանրահավաքների հարթակներից: Մյուս իրողությունը սակայն օրինական լեգիտիմության հետ կապված ճգնաժամն է, որի հետ Հայաստանի գործող իշխանությունները և մասնավորապես վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը բախվում են միջազգային հանրության հետ շփումների ընթացքում:

Պիտի ընդգծել, որ միջազգային հանրության դիտանկյունից լեգիտիմության իմաստն ու չափանիշը լիարժեքորեն տարբերվում են նրանից ինչ քարոզվում է Հայաստանի գործող իշխանությունների կողմից և փորձ է կատարվում դրանում համոզել հանրությանը՝ լեգիտիմությունը նույնացնելով հանրային համակրանքին, մինչդեռ դրանք իրարից լիովին տարբերվող հասկացություններ են: Այսօր Հայաստանում գործ ունենք հետաքրքիր մի իրողության հետ: Հայաստանում գոյություն ունի օրինապես ձևավորված միջազգային չափանիշներով լեգիտիմ խորհրդարան, որը վերջին հինգ ամիսներում հետհեղափոխական միջավայրում համակրանքի տոկոսի անկում է ունեցել: Դրան զուգհեռ գոյություն ունի իշխանություն և վարչապետ, որոնք վայելելով հանդերձ ժողովրդի համակրանքը, իշխանության են հասել հակասահմանադրական ընթացակարգով և ժողովրդի որոշակի հատվածի գործադրած ճնշման ներքո ձևավորված արհեստական մեծամասնության շնորհիվ: Հոկտեմբերի 2-ին ՀՀ կառավարությունից գործընկեր կուսակցությունների՝ ԲՀԿ-ի և ՀՅԴ-ի, նախարարների հեռացմամբ գործող իշխանություններն այսօր զրկվել են նույնիսկ այդ կիսատ լեգիտիմությունից, խորհրդարանում ունենալով ընդամենը «Ելք» դաշինքի աջակցությունն ու բնակաբար նրա 9 ձայները:

ՄԱԿ-ի ԳԱ-ի նստաշրջանին մասնակցելու նպատակով Նյու Յորք կատարած այցի շրջանակներում չկայացած կարևոր հանդիպումները, իսկ դրանից հետո ԱՊՀ-ի գագաթնաժողովում ոչ այն քան ջերմ ընդունելությունը Նիկոլ Փաշինյանին հանգեցրին օր առաջ արտահերթ ընտրությունների գնալու և այդպիսով միջազգային լեգիտիմության հարցը կարգավորելու անհրաժեշտությանը:

Նիկոլ Փաշինյանը կարող էր հարգել ձեռք բերված պայմանավորվածությունը և արտահերթ ընտրություններ անցկացնելու համար սպասել մինչև առաջիկա մայիս: Սակայն Երևանի ավագանու ընտրությունների արդյունքները նրա համար պարզեցին դառը մի իրականություն: Հնարավոր է աճպարարությամբ տարբեր տոկոսներ ու թվեր ներկայացնել հանրությանը և հավակնել ժողովրդի բացարձակ մեծամասնության համակրանքը վայելելու մասին, բայց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հավանաբար բոլորից ավելի լավ է գիտակցում արձանագրված իրողությունը: Թավշյա հեղափոխությանը հաջորդած հինգ ամիսների ընթացքում նրա գլխավորած իշխանության վայելած համակրանքը խիստ անկում է արձանագրել: Դա են վկայում այն շուրջ 500000 ընտրողները, ովքեր չարձագանքեցին ընտրություններին մասնակցելու անհրաժեշտության մասին Նիկոլ Փաշինյանի կոչերին: Արտահերթ ընտրությունները միչև առաջիկա մայիս հետաձգելով համակրանքի անկումն անկասկած ավելի մեծ թափ է ստանալու և եթե դրան հավելենք Երևանից դուրս գտնվող ընտրողների անորոշ ճակատագիր ունեցող ձայները, կարելի է ենթադրել, որ արտահերթ ընտրությունները առաջիկա մայիսին կամ դրանից հետո տեղի ունենալու դեպքում չբացառաելով նույնիսկ Նիկոլ Փաշինյանի պարտությունը, լավագույն դեպքում նրան հաջողվելու է ավտորիտար ռեժիմների օրինակով 30-ից 40 տոկոս մասնակցությամբ ընտրություններում 80 տոկոսանոց հաղթանակ արձանագրել, ինչը չի կարող լուծել միջազգային հանրության հետ շփումներում իշխանության լեգիտիմության հարցը:

Արտահերթ ընտրությունները հնարավոր ամենակարճ ժամկետում (դեկտեմբերին) անցկացնելով Նիկոլ Փաշինյանը նախ հնարավորություն կունենա ոչ միայն խույս տալ համակրանքի առավել անկումից, այլ դրան զուգահեռ ներքաղաքական դաշտն արհեստականորեն սրելով, ներքին թշնամիներ (հակահեղափոխականներ) հորինելով, շուրջօրյա հանրահավաքներ կազմակերպելով ու հասարակության մեջ կրկին հեղափոխական մթնոլորտ ստեղծելով վերականգնել նախկին համակրանքը և այդպիսով հզոր ընդդիմությունից մաքրված դաշտում հասնել բարձր տոկոսով մասնակցությամբ խորհրդարանական ընտրությունների, որի արդյունքում ձևավորված խորհրդարանում գոյություն կունենա բացարձակ մեծամասնություն վայելող մեկ ուժ և արհեստականորեն ձևավորված թույլ ու անգործունյա ընդդիմություն:

Published in Լուրեր

Հոկտեմբերի 2-ին ՀՀ ԱԺ-ի շենքի դիմաց հրավիրված հանրահավաքն ու այնուհետև վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի առաջնորդությամբ ԱԺ-ի բակի գրավումը առնվազն քաղաքական ձեռքբերման տեսակետից կարելի է «Ոչնչից մեծ աղմուկ» համարել:
Եթե համեմատելու լինենք մինչև հանրահավաքը և դրանից հետո Հայաստանի ներքաղաքական դաշտում տիրող իրավիճակը կարելի է հստակ արձանագրել, որ դա ոչ միայն դրական որևէ արդյունք չբերեց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին, այլ հակառակ գոյություն ունեցող տպավորության դա կարելի է խորհրդարանական ուժերի դիմաց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի թույլ դիրքերի և հստակ զիջումների գնալու ապացույցը համարել:
Կես գիշերն անց Նիկոլ Փաշինյանը ավանդական թմբուկի զարկերի և «հու-հու»-ի բացականչությունների ներքո իր համախոհներին այն պայմաններում հեռացրեց խորհրդարանի բակից, երբ ժամեր տևած բանակցությունից հետո իր ձեռքում չուներ ոչ ստորագրված հուշագիր և ոչ էլ նույնիսկ բանավոր հստակ պայմանավորվածություն: Եղածը հենց այն էր ինչ գոյություն ուներ մինչև հանրահավաքը՝ հակառակ կառավարության ծրագրին դեկտեմբերին խորհրդարանական ընտրություններ անցկացնելու պահանջ, իսկ խորհրդարանական ուժերի կողմից բանակցության պատրաստակամություն:
Եթե համարենք, որ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը գործնականում ուներ հանրահավաքը շարունակելու և մինչև արտահերթ ընտրությունների շուրջ հստակ պայմանավորվածության հանգելը ժողովրդին ԱԺ-ի բակում պահելու և պատգամավորների վրա ճնշում գործադրելու հնարավորություն, ժամեր տևած բանակցությունից հետո առանց հստակ արդյունքի ժողովրդին տուն ճամբելը կարող է միայն մեկ իմաստ ունենալ և դա այն որ խորհրդարանական ուժերին հաջողվել է Նիկոլ Փաշինյանին հասկացնել, որ երկրում իր միջոցով ստեղծած քաղաքական ճգնաժամի լուծումը ոչ թե «ժողովրդի ուղղակի կառավարման» գեղեցիկ սակայն իրականում անգործադրելի մեթոդին դիմելով ժողովրդին ամեն անգամ փողոց հանելն է, այլ սահմանադրության և օրենքի շրջանակներում խորհրդարանական ուժերի հետ կառուցողական բանակցությունը: 
Նաև չի բացառվում որ խորհրդարանական ուժերը Նիկոլ Փաշինյանին հիշեցրել են այն կարևոր հանգամանքը, որ նա կառավարությունից հեռացրել է այն խմբակցությունների նախարարներին, որոնց կողմից ինքը վարչապետ է առաջադրված եղել: Թեև ՀՀ սահմանադրությունը նման դեպքերի համար կանխատեսում չի կատարել, բայց տրամաբանությունը հուշում է այն մասին որ կառավարությունից ԲՀԿ-ի ու ՀՅԴ-ի նախարարների հեռացմամբ Նիկոլ Փաշինյանի վարչապետությունը գոնե բարոյական առումով կորցրել է իր խորհրդարանական լեգիտիմությունը՝ չունենալով խորհրդարանում մեծամասնության ձայնը:

Published in Լուրեր

Սահմաններին իրավիճակը շարունակում է լարված մնալ: Ադրբեջանը առաջիկա օրերին բացարձակապես հարձակողական նպատակով մեծամասշտաբ զորավարժության է պատրաստվում: Սահմաններում իրավիճակի սրմանը զուգահեռ, նախօրեին Ադրբեջան էր ուղևորվել Թուրքիայի նախագահ Ռեջեբ Թայիբ Էրդողանը, որի գլխավորած պատվիրակության կազմում էր նաև երկրի պաշտպանության նախարարը: Գրեթե նույն ժամանակ՝ հնգօրյա աննախընթաց այցով, Բաքվում էր Իսրայելի պատերազմի նախարար Ավիգդոր Լիբերմանը ով մինչ այդ արդեն երկու օր անց էր կացրել Հայաստանի հյուսիսային հարևան՝ Վրաստանում: 
Դեռ մայիսին Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին ( և միայն Ալիևին) հղած ուղերձում ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփն առաջիկա ամիսներին ղարաբաղյան հարցի կարգավորման խոստում էր տվել: Նկատի առնելով Իսրայելի հետ Թրամփի և մասնավորապես նրա խորհրդական և փեսա Ջերդ Քուշների սերտ հարաբերությունները, նաև Հայաստանի հարավային հարևան՝ Իրանի շուրջ ձևավորվող իրավիճակը չի բացառվում, որ Իրանի դեմ Ադրբեջանի համագործակցությունն ապահովելու համար կարող է ադրբեջանա-իսրայելյան համագործակցության զոհասեղանին դրվել Արցախը: Նաև չի բացառվում, որ ԱՄՆ-ում նոյեմբերին սպասվող ընտրություններում Հանրապետական կուսակցությունը կարող է կորցնել Կոնգրեսում մեծամասնությունը: Նկատի առնելով Թրամփի դեմ քննվող գործերը դա հանգեցնելու է ԱՄՆ գործող նախագահի դիրքերի կտրուկ թուլացման: Ներկա պայմաններում Ադրբեջանի իշխանությունների համար գերադասելի կլինի ինչքան շուտ և արագ հասնել Թրամփի տված խոստումի իրագործմանը:
Այս բարդ ու խրթին պայմաններում իրավիճակին ճիշտ գնահատական տալու, հակառակորդին ռազմական գործողության անցնելու ցանկացած պատրվակից զրկելու և նրան բանակցության սեղանին վերադարձնելու միջազգային ու դիվանագիտական բոլոր լծակներից օգտվելու փոխարեն ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը չունենալով Արցախյան հիմնահարցի կարգավորման հստակ պատկերացում դիմել է ռազմաշունչ այնպիսի հռետորաբանության որը Հայաստանի ղեկավարության մակարդակով գրեթե աննախընթաց է համարվում: 
Այսօր Արցախյան հիմնահարցում կարևորը ոչ թե ղեկավարների որդիների ո՞ր ճակատում ծառայելու խիստ պոպուլիստական հարցն է, այլ հրաժարվելով ու նաև հակառարդին հրաժարեցնելով ռազմաշունչ հռետորաբանությունից, ամեն գնով բանակցության սեղանին վերադառնալը և ամենագլխավորը՝ բոցաշունչ ելույթներով Արցախյան հիմնահարցի կարգավորումը Երևանի ավագանու ընտրությունների քարոզարշավի մակարդակին չիջեցնելն ու դա «Իմ Քայլը» դաշինքի օգտին չշահարկելը:

Published in Լուրեր

«Չբանակցելով Ղարաբաղի հետ՝ Ալիևը մեծ ծառայություն է մատուցում մեզ, մնում է, որ Ղարաբաղը որոշի, թե ինչպես է մտնում Հայաստանի կազմ»:
Նման հայտարարություն ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կատարել է ուրբաթ օրը Փարիզում Ֆրանսիայի հայ համայնքի ներկայացուցիչների հետ հանդիպման ժամանակ:
Նա նաև ընդգծել է. «Մենք այլևս խոսելու համար որևէ բան ապացուցելու անհրաժեշտություն չունենք, ինքն է ապացուցում, որ Ղարաբաղը պետք է ինքնորոշվի, և արդեն իսկ Ալիևը որոշել է, որ Ղարաբաղը չի լինելու, չի կարող լինել Ադրբեջանի կազմում, և մնում է, որ Ղարաբաղը ինքը որոշի, թե ինչպես է մտնում Հայաստանի կազմ»:
Անկախ նրանից թե Արցախի հետ չբանակցելով Ալիևն ինչպես է որոշում, որ Արցախը չի լինելու Ադրբեջանի կազմում և առողջ տրամաբանությունը ինչպես կարող է դատել այդ մասին, ՀՀ վարչապետի տարօրինակ հայտարարությունը թույլ է տալիս մի քանի հետևություններ անել.
1) Ադրբեջանը նոր չէ որ հրաժարվում է բանակցել Արցախի հետ: Եթե գործելու լիներ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կատարած նոր գյուտը, ապա Արցախը վաղուց արդեն Հայաստանի կազմում պիտի լիներ: Իսկ եթե դա տեղի չի ունեցել կարելի է երկու եզրակացություն անել, կամ Արցախն ընդհանրապես չի ցանկանում մտնել Հայաստանի կազմի մեջ (ինչը չափազանց խորթ կարող է հնչել), կամ էլ կաղում է ՀՀ վարչապետի տրամաբանությունը:
2) Եթե չբանակցելով Արցախի հետ Ալիևը ծառայություն է մատուցում մեզ, ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը պնդելով, որ Ադրբեջանը պիտի բանակցի ոչ թե Հայաստանի այլ Արցախի հետ բոլորիս զրկում է Ալիևի մատուցած հիշյալ «ծառայություն»-ից և հետաձգում է Արացխի ինքնորոշումն ու Հայաստանի կազմի մեջ մտնելը:
3) Հայաստանի նախորդ իշխանությունները բանակցություններում հանդես գալով Արցախի անունից, թույլ չեն տվել որ Ադրբեջանն ուղղակի բանակցի Արցախի հետ ու դրանով Ալիևին պարտադրել են «ծառայություն» մատուցել մեզ: Առնվազն այս մասով Նիկոլ Փաշինյանը հայ ժողովրդի անունից երախտագիտություն պիտի հայտնի «քաղաքական դիակներին», ովքեր թշնամուն պարտադրել են «ծառայություն» մատուցել հայ ժողովրդին:
Հ.Գ. Անհրաժեշտ է ՀՀ վարչապետին հիշեցնել, որ գոյություն չունի Լեռնային Ղարաբաղ և դա վաղուց փոխարինվել է Արցախի Հանրապետությամբ:

Published in Լուրեր

«Չբանակցելով Ղարաբաղի հետ՝ Ալիևը մեծ ծառայություն է մատուցում մեզ, մնում է, որ Ղարաբաղը որոշի, թե ինչպես է մտնում Հայաստանի կազմ»:
Նման հայտարարություն ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կատարել է ուրբաթ օրը Փարիզում Ֆրանսիայի հայ համայնքի ներկայացուցիչների հետ հանդիպման ժամանակ:
Նա նաև ընդգծել է. «Մենք այլևս խոսելու համար որևէ բան ապացուցելու անհրաժեշտություն չունենք, ինքն է ապացուցում, որ Ղարաբաղը պետք է ինքնորոշվի, և արդեն իսկ Ալիևը որոշել է, որ Ղարաբաղը չի լինելու, չի կարող լինել Ադրբեջանի կազմում, և մնում է, որ Ղարաբաղը ինքը որոշի, թե ինչպես է մտնում Հայաստանի կազմ»:
Անկախ նրանից թե Արցախի հետ չբանակցելով Ալիևն ինչպես է որոշում, որ Արցախը չի լինելու Ադրբեջանի կազմում և առողջ տրամաբանությունը ինչպես կարող է դատել այդ մասին, ՀՀ վարչապետի տարօրինակ հայտարարությունը թույլ է տալիս մի քանի հետևություններ անել.
1) Ադրբեջանը նոր չէ որ հրաժարվում է բանակցել Արցախի հետ: Եթե գործելու լիներ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կատարած նոր գյուտը, ապա Արցախը վաղուց արդեն Հայաստանի կազմում պիտի լիներ: Իսկ եթե դա տեղի չի ունեցել կարելի է երկու եզրակացություն անել, կամ Արցախն ընդհանրապես չի ցանկանում մտնել Հայաստանի կազմի մեջ (ինչը չափազանց խորթ կարող է հնչել), կամ էլ կաղում է ՀՀ վարչապետի տրամաբանությունը:
2) Եթե չբանակցելով Արցախի հետ Ալիևը ծառայություն է մատուցում մեզ, ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը պնդելով, որ Ադրբեջանը պիտի բանակցի ոչ թե Հայաստանի այլ Արցախի հետ բոլորիս զրկում է Ալիևի մատուցած հիշյալ «ծառայություն»-ից և հետաձգում է Արացխի ինքնորոշումն ու Հայաստանի կազմի մեջ մտնելը:
3) Հայաստանի նախորդ իշխանությունները բանակցություններում հանդես գալով Արցախի անունից, թույլ չեն տվել որ Ադրբեջանն ուղղակի բանակցի Արցախի հետ ու դրանով Ալիևին պարտադրել են «ծառայություն» մատուցել մեզ: Առնվազն այս մասով Նիկոլ Փաշինյանը հայ ժողովրդի անունից երախտագիտություն պիտի հայտնի «քաղաքական դիակներին», ովքեր թշնամուն պարտադրել են «ծառայություն» մատուցել հայ ժողովրդին:
Հ.Գ. Անհրաժեշտ է ՀՀ վարչապետին հիշեցնել, որ գոյություն չունի Լեռնային Ղարաբաղ և դա վաղուց փոխարինվել է Արցախի Հանրապետությամբ:

Published in Լուրեր

ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը բացելով ՌԴ նախագահ Պուտինի հետ հանդիպման փակագծերը պաշտոնապես հայտարարեց, որ Հայաստանի Հանրապետությունը Սիրիայի Հալեպ քաղաքում իրականացնելու է բժշկական և հումանիտար ականազերծման առաքելություն, որի հիմնական նպատակը Հալեպի և ընդհանրապես Սիրիայի հայ համայնքին աջակցելն է։

Նիկոլ Փաշինյանը նաև հայտարարել է, որ այս առաքելությունն իրականացվելու է Ռուսաստանի հետ համատեղ։
Հայաստանի վարչապետը նաև անդրադարձել է Հայաստանի մասնակցությամբ այլ երկրներում իրականացվող նույնպիսի առաքելություններին:
ՀՀ վարչապետի հայտարարությունը պարունակում է երկու կարևոր կետ, որոնք խորհելու տեղիք են տալիս: 
Նախ պիտի արձանագրել, որ Սիրիայում ճգնաժամ ծագելուց ու հատկապես հայաշատ Հալեպ քաղաքը բախումների կիզակետում հայտնվելուց հետո Հայաստանի կառավարությունը տարբեր ձևաչափերով հումանիտար օժանդակություններ է ցուցաբերել ոչ միայն Հալեպի հայությանն, այլև ողջ Սիրիայի ժողովրդին: Նույն շրջագծում և ռուսական կողմի համագործակցությամբ օժանդակությունների բազմաթիվ բեռնվածքներ են առաքվել Սիրիա ու դա իրականացնելու համար որևէ ժամանակ երկրների ղեկավարների մակարդակով պայմանավորվածության կարիք չի զգացվել: Իսկ եթե այսօր նման առաքելության շուրջ երկրների ղեկավարների մակարդակով պայմանավորվածություն է ձեռք բերվում ու այդ մասին հայտարարվում է բարձրաձայն կարելի է ենթադրել, որ դա հետապնդում է որոշակի նպատակ, ինչը սահմանափակված չի կարող մնալ սոսկ հումանիտար ոլորտներով: 
Երկրորդ կետը վերաբերում է Հայաստանի իրականացրած խաղաղապահ մյուս առաքելություններին: Պիտի հիշեցնել, որ սպասվող համագործակցությունը լիարժեքորեն տարբերվում է մյուսներից: Սիրիայում հայկական խաղաղապահ առաքելությունն իրականացվելու է բացարձակապես Ռուսաստանի համագործակցությամբ՝ բնականաբար տեղավորվելով Սիրիայում Ռուսաստանի հետապնդած շահերի շրջագծում, մինչդեռ Հայաստանի մյուս առաքելություններն իրականացվում են միջազգային մասշտաբներով՝ ՄԱԿ-ի ու ՆԱՏՕ-ի կառույցների հովանու ներքո, չծառայելով որոշակի երկրի շահերին: Բացի այդ ի տարբերություն մյուս առաքելությունների, որոնք իրականացվում են այնպիսի տարածքներում, որտեղ միմյանց չեն բախվում գերպետությունների շահերը և առկա չէ լարվածության սրման մոտալուտ վտանգ, Սիրիայի դեպքում Հայաստանն ուղղակի ներքաշվում է մի տարածաշրջան, որտեղ այս պահին՝ Իդլիբի հարցով, գագաթնակետին է հասել մի կողմից Սիրիայի կառավարության և նրա դաշնակիցներ՝ Ռուսաստանի ու Իրանի և մյուս կողմից ԱՄՆ-ի, Բրիտանիայի ու Ֆրանսիայի միջև լարվածությունը: 
Այս շրջագծում կարևորությամբ պիտի հիշատակել այն փաստը, որ Փաշինյանի մոսկովյան այցի թվականն ու օրակարգը հստակեցվելուց հետո նրան մեկ շաբաթ տարբերությամբ Փարիզ է հրավիրել Ֆրանսիան, որն ինչպես արդեն ասվեց այսօր Սիրիայում Ռուսաստանի դիմացի ճակատում կանգնած է ԱՄՆ-ի ու Բրիտանիայի կողքին: 

Published in Լուրեր