ՏԵՍԱԴԱՇՏ

Իրան-Հայաստան Յարաբերութիունների

Չրք11202019

Last update03:42:55 AM

Back Դուք այստեղ եք՝ Home Լուրեր Ռոբերտ Մարգարեան
Ռոբերտ Մարգարեան

Ռոբերտ Մարգարեան

Հոկտեմբերի 2-ին ՀՀ ԱԺ-ի շենքի դիմաց հրավիրված հանրահավաքն ու այնուհետև վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի առաջնորդությամբ ԱԺ-ի բակի գրավումը առնվազն քաղաքական ձեռքբերման տեսակետից կարելի է «Ոչնչից մեծ աղմուկ» համարել:
Եթե համեմատելու լինենք մինչև հանրահավաքը և դրանից հետո Հայաստանի ներքաղաքական դաշտում տիրող իրավիճակը կարելի է հստակ արձանագրել, որ դա ոչ միայն դրական որևէ արդյունք չբերեց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին, այլ հակառակ գոյություն ունեցող տպավորության դա կարելի է խորհրդարանական ուժերի դիմաց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի թույլ դիրքերի և հստակ զիջումների գնալու ապացույցը համարել:
Կես գիշերն անց Նիկոլ Փաշինյանը ավանդական թմբուկի զարկերի և «հու-հու»-ի բացականչությունների ներքո իր համախոհներին այն պայմաններում հեռացրեց խորհրդարանի բակից, երբ ժամեր տևած բանակցությունից հետո իր ձեռքում չուներ ոչ ստորագրված հուշագիր և ոչ էլ նույնիսկ բանավոր հստակ պայմանավորվածություն: Եղածը հենց այն էր ինչ գոյություն ուներ մինչև հանրահավաքը՝ հակառակ կառավարության ծրագրին դեկտեմբերին խորհրդարանական ընտրություններ անցկացնելու պահանջ, իսկ խորհրդարանական ուժերի կողմից բանակցության պատրաստակամություն:
Եթե համարենք, որ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը գործնականում ուներ հանրահավաքը շարունակելու և մինչև արտահերթ ընտրությունների շուրջ հստակ պայմանավորվածության հանգելը ժողովրդին ԱԺ-ի բակում պահելու և պատգամավորների վրա ճնշում գործադրելու հնարավորություն, ժամեր տևած բանակցությունից հետո առանց հստակ արդյունքի ժողովրդին տուն ճամբելը կարող է միայն մեկ իմաստ ունենալ և դա այն որ խորհրդարանական ուժերին հաջողվել է Նիկոլ Փաշինյանին հասկացնել, որ երկրում իր միջոցով ստեղծած քաղաքական ճգնաժամի լուծումը ոչ թե «ժողովրդի ուղղակի կառավարման» գեղեցիկ սակայն իրականում անգործադրելի մեթոդին դիմելով ժողովրդին ամեն անգամ փողոց հանելն է, այլ սահմանադրության և օրենքի շրջանակներում խորհրդարանական ուժերի հետ կառուցողական բանակցությունը: 
Նաև չի բացառվում որ խորհրդարանական ուժերը Նիկոլ Փաշինյանին հիշեցրել են այն կարևոր հանգամանքը, որ նա կառավարությունից հեռացրել է այն խմբակցությունների նախարարներին, որոնց կողմից ինքը վարչապետ է առաջադրված եղել: Թեև ՀՀ սահմանադրությունը նման դեպքերի համար կանխատեսում չի կատարել, բայց տրամաբանությունը հուշում է այն մասին որ կառավարությունից ԲՀԿ-ի ու ՀՅԴ-ի նախարարների հեռացմամբ Նիկոլ Փաշինյանի վարչապետությունը գոնե բարոյական առումով կորցրել է իր խորհրդարանական լեգիտիմությունը՝ չունենալով խորհրդարանում մեծամասնության ձայնը:

Մամուլում տարածված տեղեկությունների համաձայն, առաջիկա օրերին հետ կկանչվի նաեւ Իրանի Իսլամական Հանրապետությունում ՀՀ արտակարգ եւ լիազոր դեսպան Արտաշես Թումանյանը: Անդրադառնալով վերոնշյալին՝ քաղաքագետ, իրավաբան ՌՈԲԵՐՏ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԸ նշում է, որ պատճառը հստակ է՝ Ռոբերտ Քոչարյանի նախագահության օրոք Արտաշես Թումանյանը եղել է Քոչարյանի աշխատակազմի ղեկավարը:

«Ընդգծենք, որ նման պատճառաբանությամբ հետ է կանչվում ոչ թե հեռավոր մի երկրում, այլ հարեւան երկիր Իրանում ծառայող դեսպանը: Երկիր, որի հետ հարաբերությունները իրենց նշանակությամբ ոչնչով չեն զիջում Ռուսաստանի կամ Վրաստանի հետ Հայաստանի ռազմավարական հարաբերություններին:

Ներկա ժամանակահատվածում Իրանում Հայաստանի դեսպանի հետ կանչվելը մի քանի պատճառներով կարող է ոչ միայն աննպատակահարմար համարվել, այլ նույնիսկ բացասական ազդեցություն գործել երկու երկրների հարաբերություններում», - շեշտում է Ռ. Մարգարյանը:

Քաղաքագետի գնահատմամբ՝հպանցիկ հայացք նետելով Իրանում Հայաստանի դեսպանատան ֆեյսբուքյան էջին կարելի է հաստատել, որ Արտաշես Թումանյանի ծառայության շրջանում բոլոր բնագավառներում դեսպանատան անձնակազմն աշխատել է բարձր ակտիվությամբ, ինչը բացառում է դեսպանին զուտ ծառայողական պատճառներով հետ կանչելու հնարավորությունը. «Հակառակ բոլոր հավակնություններին, փաստերից ելնելով Հայաստանում թավշյա հեղափոխությանը հաջորդած շրջանում Իրան-Հայաստան հարաբերություններում լճացում է նկատվում: Ծառայության շրջանում իրանական պետական շրջանակների հետ սերտ հարաբերություններ ու ծանոթություններ հաստատած դեսպանին նոր ու անփորձ դեսպանով փոխարինելը ոչ միայն չի նպաստելու իրավիճակի շտկմանը, այլ որոշակի ժամանակով հետաձգելու է երկու երկրների հարաբերությունների ակտիվացումը»:

Ռ. Մարգարյանը նաեւ շեշտում է, որ վերջին շրջանում հատկապես լարվածություն է նկատվում հայ-ադրբեջանական սահմանի Նախիջեւանի հատվածում. «Ի դեպ, նույն հատվածով է անցնում Հայաստանն Իրանին կապող ցամաքային միակ ճանապարհը եւ նույն հատվածի մերձակայքում է գտնվում Մեղրիի ԱՏԳ-ն: Իրավիճակի առավել սրման դեպքում արտաքին աշխարհի հետ Հայաստանի միակ վստահելի ուղին բաց պահելու համար Ռուսաստանից ու ՀԱՊԿ-ից առավել մեզ օդ ու ջուրի պես անհրաժեշտ է լինելու իրանական կողմի օժանդակության ապահովումը: Չեմ կարծում որեւէ մեկը կարող է ժխտել նման պայմաններում Իրանում փորձառու եւ իրավիճակին տիրապետող դեսպանի ներկայության անհրաժեշտությունը»:

https://iravunk.com/news/67777

Այսօր կայացավ «Սասնա ծռեր» կուսակցության անդրանիկ համագումարը: Անդրառանալով այս իրողությանը՝ քաղաքագետ, իրավաբան ՌՈԲԵՐՏ ՄԱՐԳԱՐՅԱՆԸ հիշեցնում է, որ սրանից ամիսներ առաջ մեկը մյուսի հետեւից իրենց ստորագրությունները դնելով՝ «Սասնա ծռեր» խմբի անդամների ազատության մեջ հայտնվելու հող նախապատրաստող հիմնականում «Ծառուկյան» դաշինքի անդամ պատգամավորները հավանաբար չէին ենթադրում, որ հիշյալ զինված խմբավորման անդամները ազատության մեջ հայտնվելուց հետո՝ կուսակցություն հիմնելով ու «քաղաքական» գործունեություն ծավալելով՝ փորձելու են դատաիրավական ապահով պատնեշ ստեղծել իրենց շուրջ ու խույս տալ ոչ հեռու անցյալում իրենց հանցագործ արարքի դիմաց պատասխանատվություն կրելուց ու համարժեք պատժի արժանանալուց:

«Այսօր «Սասնա ծռեր»-ը քաղաքական կուսակցություն են, իսկ զինված խմբի անդամներն արդեն կուսակցությունը վարող քարտուղարության անդամներ եւ նրանց դեմ ցանկացած դատա-իրավական ակտ հիմք է տալու դա որակել, որպես քաղաքական կուսակցության ազատ գործունեության իրավունքի սահմանափակում: Ներկա իրավիճակում դժվար կարելի է ենթադրել, որ հիշյալ խմբի անդամներից որեւէ մեկն առնվազն մոտ ապագայում կրելու է իր հանցագործ արարքի պատիժը: Կարծում եմ՝ ՊՊԾ գնդի գրավման ժամանակ զոհված ոստիկանների արյան դիմաց խղճի խայթ պիտի զգան ստորագրություններով «Սասնա ծռեր» խմբի անդամներին նման քաղաքական անձեռնմխելիություն շնորհած ԱԺ պատգամավորները: Թեեւ չեմ բացառում, որ տրված ստորագրությունների համար այսօր առաջինը զղջում են հենց «Ծառուկյան» դաշինքի անդամները, հատկապես որ դատելով Երեւանի ավագանու ընտրություններում արձանագրված արդյունքներից՝ նրանց չհաջողվեց հետհեղափոխական էյֆորիայի մթնոլորտում, զինված խմբի անդամների ազատության համար հող պատրաստելու հաշվին շահել հիշյալ խմբի «հեղափոխական» համախոհների համակրանքն ու ձայները», - նշում է քաղաքագետը:

Ռ. Մարգարյանի կարծիքով՝ «Սասնա ծռերի» հետագա ծառայություններից նաեւ օգտվելու են գործող իշխանությունները. «Կասկած չկա, որ «Սասնա ծռեր» կուսակցությունը հանդես է գալու ոչ թե ընդդիմադիր, այլ իշխանության կողքին կանգնած ու նրա նպատակներին ծառայող խմբավորման դերում, որն, ի դեպ, ունի սեփական ժողովրդի դեմ զենք կիրառելու, պատանդառության ու բռնի ուժի գործադրման, նաեւ իր գործողությունները տարբեր ազգային ու հայրենասիրական կարգախոսներով արդարացնելու մեծ փորձ: Զինված խմբավորումից քաղաքական կուսակցության կերպարանափոխված խումբը ցանկացած պահին, պայմանների անհրաժեշտությունից ելնելով ընդունակ է վերականգնելու իր իսկական ու նախկին դիմագիծը (հատկապես որ հիշյալ խմբի ղեկավար դեմքերն իրենց տարբեր հարցազրույցներում չեն բացառել կրկին զենքի դիմելու հնարավորությունը), այն տարբերությամբ, որ եթե դա նախկինում ուղղված էր իշխանության դեմ, այսօր դա ծառայելու է իշխանության նպատակների իրագործմանը»:

Քաղաքագետի գնահատմամբ՝ միանձնյա իշխանության ձգտող եւ հարցերը հրապարակներում, ժողովրդի ծափերի ներքո ու ժողովրդի ցանկության անվան ներքո լուծող համակարգերին բնորոշ է իրենց կողքին ունենալ քաղաքական քողի ներքո ծպտված զինված խմբավորում, որը ցանկացած ժամանակ կարող է հօգուտ իշխանության շահերի ասպարեզ իջնել եւ հանուն գործող իշխանությունների ցանկության իրագործման ճնշել ցանկացած ընդդիմադիր ձայն. «Հիշյալ խմբավորումների առանձնահատկություններից մեկն այն է, որ նրանք իշխանությանը սատարող իրենց գործողություններում չունեն իրավապահ մարմիններին յուրահատուկ իրավական ու օրինական սահմանափակումներ եւ միեւնույն ժամանակ նրանց ծառայություններից օգտվող իշխանությունները նրանց գործողությունների դիմաց որեւէ պատասխանատվություն չեն ստանձնում: Այսօր Հայաստանում ձեւավորվող ներքաղաքական գործընթացների ֆոնին չափազանց մեծ է «Սասնա ծռերին» նման գործառույթ վերապահված լինելու հնարավորությունը»:

https://iravunk.com/news/67830

Սահմաններին իրավիճակը շարունակում է լարված մնալ: Ադրբեջանը առաջիկա օրերին բացարձակապես հարձակողական նպատակով մեծամասշտաբ զորավարժության է պատրաստվում: Սահմաններում իրավիճակի սրմանը զուգահեռ, նախօրեին Ադրբեջան էր ուղևորվել Թուրքիայի նախագահ Ռեջեբ Թայիբ Էրդողանը, որի գլխավորած պատվիրակության կազմում էր նաև երկրի պաշտպանության նախարարը: Գրեթե նույն ժամանակ՝ հնգօրյա աննախընթաց այցով, Բաքվում էր Իսրայելի պատերազմի նախարար Ավիգդոր Լիբերմանը ով մինչ այդ արդեն երկու օր անց էր կացրել Հայաստանի հյուսիսային հարևան՝ Վրաստանում: 
Դեռ մայիսին Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևին ( և միայն Ալիևին) հղած ուղերձում ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփն առաջիկա ամիսներին ղարաբաղյան հարցի կարգավորման խոստում էր տվել: Նկատի առնելով Իսրայելի հետ Թրամփի և մասնավորապես նրա խորհրդական և փեսա Ջերդ Քուշների սերտ հարաբերությունները, նաև Հայաստանի հարավային հարևան՝ Իրանի շուրջ ձևավորվող իրավիճակը չի բացառվում, որ Իրանի դեմ Ադրբեջանի համագործակցությունն ապահովելու համար կարող է ադրբեջանա-իսրայելյան համագործակցության զոհասեղանին դրվել Արցախը: Նաև չի բացառվում, որ ԱՄՆ-ում նոյեմբերին սպասվող ընտրություններում Հանրապետական կուսակցությունը կարող է կորցնել Կոնգրեսում մեծամասնությունը: Նկատի առնելով Թրամփի դեմ քննվող գործերը դա հանգեցնելու է ԱՄՆ գործող նախագահի դիրքերի կտրուկ թուլացման: Ներկա պայմաններում Ադրբեջանի իշխանությունների համար գերադասելի կլինի ինչքան շուտ և արագ հասնել Թրամփի տված խոստումի իրագործմանը:
Այս բարդ ու խրթին պայմաններում իրավիճակին ճիշտ գնահատական տալու, հակառակորդին ռազմական գործողության անցնելու ցանկացած պատրվակից զրկելու և նրան բանակցության սեղանին վերադարձնելու միջազգային ու դիվանագիտական բոլոր լծակներից օգտվելու փոխարեն ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը չունենալով Արցախյան հիմնահարցի կարգավորման հստակ պատկերացում դիմել է ռազմաշունչ այնպիսի հռետորաբանության որը Հայաստանի ղեկավարության մակարդակով գրեթե աննախընթաց է համարվում: 
Այսօր Արցախյան հիմնահարցում կարևորը ոչ թե ղեկավարների որդիների ո՞ր ճակատում ծառայելու խիստ պոպուլիստական հարցն է, այլ հրաժարվելով ու նաև հակառարդին հրաժարեցնելով ռազմաշունչ հռետորաբանությունից, ամեն գնով բանակցության սեղանին վերադառնալը և ամենագլխավորը՝ բոցաշունչ ելույթներով Արցախյան հիմնահարցի կարգավորումը Երևանի ավագանու ընտրությունների քարոզարշավի մակարդակին չիջեցնելն ու դա «Իմ Քայլը» դաշինքի օգտին չշահարկելը:

«Չբանակցելով Ղարաբաղի հետ՝ Ալիևը մեծ ծառայություն է մատուցում մեզ, մնում է, որ Ղարաբաղը որոշի, թե ինչպես է մտնում Հայաստանի կազմ»:
Նման հայտարարություն ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կատարել է ուրբաթ օրը Փարիզում Ֆրանսիայի հայ համայնքի ներկայացուցիչների հետ հանդիպման ժամանակ:
Նա նաև ընդգծել է. «Մենք այլևս խոսելու համար որևէ բան ապացուցելու անհրաժեշտություն չունենք, ինքն է ապացուցում, որ Ղարաբաղը պետք է ինքնորոշվի, և արդեն իսկ Ալիևը որոշել է, որ Ղարաբաղը չի լինելու, չի կարող լինել Ադրբեջանի կազմում, և մնում է, որ Ղարաբաղը ինքը որոշի, թե ինչպես է մտնում Հայաստանի կազմ»:
Անկախ նրանից թե Արցախի հետ չբանակցելով Ալիևն ինչպես է որոշում, որ Արցախը չի լինելու Ադրբեջանի կազմում և առողջ տրամաբանությունը ինչպես կարող է դատել այդ մասին, ՀՀ վարչապետի տարօրինակ հայտարարությունը թույլ է տալիս մի քանի հետևություններ անել.
1) Ադրբեջանը նոր չէ որ հրաժարվում է բանակցել Արցախի հետ: Եթե գործելու լիներ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կատարած նոր գյուտը, ապա Արցախը վաղուց արդեն Հայաստանի կազմում պիտի լիներ: Իսկ եթե դա տեղի չի ունեցել կարելի է երկու եզրակացություն անել, կամ Արցախն ընդհանրապես չի ցանկանում մտնել Հայաստանի կազմի մեջ (ինչը չափազանց խորթ կարող է հնչել), կամ էլ կաղում է ՀՀ վարչապետի տրամաբանությունը:
2) Եթե չբանակցելով Արցախի հետ Ալիևը ծառայություն է մատուցում մեզ, ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը պնդելով, որ Ադրբեջանը պիտի բանակցի ոչ թե Հայաստանի այլ Արցախի հետ բոլորիս զրկում է Ալիևի մատուցած հիշյալ «ծառայություն»-ից և հետաձգում է Արացխի ինքնորոշումն ու Հայաստանի կազմի մեջ մտնելը:
3) Հայաստանի նախորդ իշխանությունները բանակցություններում հանդես գալով Արցախի անունից, թույլ չեն տվել որ Ադրբեջանն ուղղակի բանակցի Արցախի հետ ու դրանով Ալիևին պարտադրել են «ծառայություն» մատուցել մեզ: Առնվազն այս մասով Նիկոլ Փաշինյանը հայ ժողովրդի անունից երախտագիտություն պիտի հայտնի «քաղաքական դիակներին», ովքեր թշնամուն պարտադրել են «ծառայություն» մատուցել հայ ժողովրդին:
Հ.Գ. Անհրաժեշտ է ՀՀ վարչապետին հիշեցնել, որ գոյություն չունի Լեռնային Ղարաբաղ և դա վաղուց փոխարինվել է Արցախի Հանրապետությամբ:

«Չբանակցելով Ղարաբաղի հետ՝ Ալիևը մեծ ծառայություն է մատուցում մեզ, մնում է, որ Ղարաբաղը որոշի, թե ինչպես է մտնում Հայաստանի կազմ»:
Նման հայտարարություն ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը կատարել է ուրբաթ օրը Փարիզում Ֆրանսիայի հայ համայնքի ներկայացուցիչների հետ հանդիպման ժամանակ:
Նա նաև ընդգծել է. «Մենք այլևս խոսելու համար որևէ բան ապացուցելու անհրաժեշտություն չունենք, ինքն է ապացուցում, որ Ղարաբաղը պետք է ինքնորոշվի, և արդեն իսկ Ալիևը որոշել է, որ Ղարաբաղը չի լինելու, չի կարող լինել Ադրբեջանի կազմում, և մնում է, որ Ղարաբաղը ինքը որոշի, թե ինչպես է մտնում Հայաստանի կազմ»:
Անկախ նրանից թե Արցախի հետ չբանակցելով Ալիևն ինչպես է որոշում, որ Արցախը չի լինելու Ադրբեջանի կազմում և առողջ տրամաբանությունը ինչպես կարող է դատել այդ մասին, ՀՀ վարչապետի տարօրինակ հայտարարությունը թույլ է տալիս մի քանի հետևություններ անել.
1) Ադրբեջանը նոր չէ որ հրաժարվում է բանակցել Արցախի հետ: Եթե գործելու լիներ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի կատարած նոր գյուտը, ապա Արցախը վաղուց արդեն Հայաստանի կազմում պիտի լիներ: Իսկ եթե դա տեղի չի ունեցել կարելի է երկու եզրակացություն անել, կամ Արցախն ընդհանրապես չի ցանկանում մտնել Հայաստանի կազմի մեջ (ինչը չափազանց խորթ կարող է հնչել), կամ էլ կաղում է ՀՀ վարչապետի տրամաբանությունը:
2) Եթե չբանակցելով Արցախի հետ Ալիևը ծառայություն է մատուցում մեզ, ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը պնդելով, որ Ադրբեջանը պիտի բանակցի ոչ թե Հայաստանի այլ Արցախի հետ բոլորիս զրկում է Ալիևի մատուցած հիշյալ «ծառայություն»-ից և հետաձգում է Արացխի ինքնորոշումն ու Հայաստանի կազմի մեջ մտնելը:
3) Հայաստանի նախորդ իշխանությունները բանակցություններում հանդես գալով Արցախի անունից, թույլ չեն տվել որ Ադրբեջանն ուղղակի բանակցի Արցախի հետ ու դրանով Ալիևին պարտադրել են «ծառայություն» մատուցել մեզ: Առնվազն այս մասով Նիկոլ Փաշինյանը հայ ժողովրդի անունից երախտագիտություն պիտի հայտնի «քաղաքական դիակներին», ովքեր թշնամուն պարտադրել են «ծառայություն» մատուցել հայ ժողովրդին:
Հ.Գ. Անհրաժեշտ է ՀՀ վարչապետին հիշեցնել, որ գոյություն չունի Լեռնային Ղարաբաղ և դա վաղուց փոխարինվել է Արցախի Հանրապետությամբ:

Հայաստանի ֆուտբոլի ֆեդերացիան պաշտոնապես ներկայացրել է ՀՖՖ նախագահի պաշտոնի և գործկոմի անդամների թեկնածուներին: Թեկնածուների ցանկում մի քանի նախարարների անուններ են, իսկ ցուցակը գլխավորում է ԱԱԾ պետ Արթուր Վանեցյանը, որին ՀՖՖ-ի պաշտոնում աջակցում են Հայաստանի ֆուտբոլային գրեթե բոլոր ակումբները: ՀՖՖ-ի նոր նախագահի ու գործկոմի ընտրության հարցը կարելի է համարել փակված, եթե նկատի չառնենք ՀՖՖ-ի և Ֆուտբոլային միությունների միջազգային ֆեդերացիայի՝ ՖԻՖԱ-ի կանոնադրությունները: 
ՖԻՖԱ-ն խիստ ապաքաղաքականացված կառույց է և բացառում է ֆուտբոլի հետ կապված հարցերին դրա հետ առնչություն չունեցող անձանց և մասնավորապես քաղաքական պաշտոնատարների միջամտությունը: 
ՀՖՖ-ի կանոնադրության «Ընդհանուր դրույթներ» գլխի 8-րդ հոդվածի 2 կետը հստակեցնում է. «Որպես ՖԻՖԱ-ի և ՈՒԵՖԱ-ի անդամ՝ ՀՖՖ-ն պարտավորվում է ապահովել Գործադիր կոմիտեի կազմի ընտրության ազատությունը` բացառելով ՀՖՖ-ին չպատկանող որևէ երրորդ կողմի միջամտությունը (օրինակ՝ քաղաքական)», իսկ 4-րդ կետի համաձայն ՀՖՖ-ն պարտավորվում է «ընդունել ՖԻՖԱ-ի և ՈՒԵՖԱ-ի կանոնադրությունները, կանոնակարգերը, շրջաբերականները, որոշումները, ինչպես նաև ՖԻՖԱ-ի Վարքագծի կանոնները»: Միևնույն ժամանակ ՖԻՖԱ-ի կանոնադրության 15-րդ հոդվածի 3-րդ կետը անդամ ֆեդերացիաներին պարտավորում է լինել անկախ և հրաժարվել քաղաքական միջամտությունից: Նույն կանոնադրությունը ՖԻՖԱ-ին թույլատրում է հիշյալ դրույթը չհարգող ֆեդերացիայի անդամակցությունն անմիջապես առկախել և նրան զրկել միջազգային մրցաշարերին մասնակցելուց: Անհրաժեշտ է հիշեցնել, որ ՖԻՖԱ-ն վերջին տարիներին ընդունած որոշումներով ապացուցել է, որ իր կանոնադրության այս դրույթի հետ կապված հարցերում չափազանց կոշտ ու անզիջող վերաբերմունք ունի: Քաղաքական միջամտության պատճառով ՖԻՖԱ-ն 2006 թվականին առկախեց Իրանի, իսկ 2015 թվականին՝ Քուվեյթի ֆուտբոլի ֆեդերացիաների աշխատանքը և միջազգային մրցաշարերին նրանց ազգային և ակումբային հավաքականների մասնակցությունը: Իսպանիայի ֆեդերացիան նույնպես երկու անգամ՝ 2008 և 2017 թվականներին՝ քաղաքական միջամտության պատճառով, դեմ է առել առկախման վտանգին:
2002 թվականից ՀՖՖ-ի նախագահությունը վարող Ռուբեն Հայրապետյանը, կրել է երրորդ և չորրորդ գումարման Ազգային ժողովի մանդատը, բայց լինելով ժողովրդի կողմից ընտրված պատգամավոր, ՖԻՖԱ-ի դիտանկյունից իշխանության կողմից նշանակված պաշտոնատար չի համարվել, ինչն էլ բացառել է ՀՖՖ-ի հարցերին քաղաքական միջամտության հնարավորությունը: 
Ինչ վերաբերում է ՀՖՖ-ի նախագահի ու գործկոմի համար առաջադրված թեկնածուների ցուցակին, նկատի առնելով Արթուր Վանեցյանի զբաղեցրած ԱԱԾ-ի պետի պաշտոնն ու նաև գործկոմում կառավարության անդամների ընդգրկումը չի բացառվում, որ դա կարող է ՖԻՖԱ-ի կողմից ֆուտբոլային հարցերին քաղաքական հստակ միջամտություն ընկալվել, որի պատճառով ՀՖՖ-ն և ընդհանրապես հայկական ֆուտբոլը կարող են հայտնվել պատժամիջոցների և առկախման վտանգի տակ: 
Պիտի հիշեցնել, որ ՖԻՖԱ-ն իր որոշումներում անկախ է և այդտեղ դերակատար չեն կարող լինել ոչ թեկնածուների հարցում ՀՖՖ-ի անդամ ակումբների միաձայնությունը, ոչ հրապարակում հավաքված ժողովրդի ցանկությունը և ոչ էլ թավշյա հեղափոխությունից հետո երկրում իրավիճակի փոփոխումը:

ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը բացելով ՌԴ նախագահ Պուտինի հետ հանդիպման փակագծերը պաշտոնապես հայտարարեց, որ Հայաստանի Հանրապետությունը Սիրիայի Հալեպ քաղաքում իրականացնելու է բժշկական և հումանիտար ականազերծման առաքելություն, որի հիմնական նպատակը Հալեպի և ընդհանրապես Սիրիայի հայ համայնքին աջակցելն է։

Նիկոլ Փաշինյանը նաև հայտարարել է, որ այս առաքելությունն իրականացվելու է Ռուսաստանի հետ համատեղ։
Հայաստանի վարչապետը նաև անդրադարձել է Հայաստանի մասնակցությամբ այլ երկրներում իրականացվող նույնպիսի առաքելություններին:
ՀՀ վարչապետի հայտարարությունը պարունակում է երկու կարևոր կետ, որոնք խորհելու տեղիք են տալիս: 
Նախ պիտի արձանագրել, որ Սիրիայում ճգնաժամ ծագելուց ու հատկապես հայաշատ Հալեպ քաղաքը բախումների կիզակետում հայտնվելուց հետո Հայաստանի կառավարությունը տարբեր ձևաչափերով հումանիտար օժանդակություններ է ցուցաբերել ոչ միայն Հալեպի հայությանն, այլև ողջ Սիրիայի ժողովրդին: Նույն շրջագծում և ռուսական կողմի համագործակցությամբ օժանդակությունների բազմաթիվ բեռնվածքներ են առաքվել Սիրիա ու դա իրականացնելու համար որևէ ժամանակ երկրների ղեկավարների մակարդակով պայմանավորվածության կարիք չի զգացվել: Իսկ եթե այսօր նման առաքելության շուրջ երկրների ղեկավարների մակարդակով պայմանավորվածություն է ձեռք բերվում ու այդ մասին հայտարարվում է բարձրաձայն կարելի է ենթադրել, որ դա հետապնդում է որոշակի նպատակ, ինչը սահմանափակված չի կարող մնալ սոսկ հումանիտար ոլորտներով: 
Երկրորդ կետը վերաբերում է Հայաստանի իրականացրած խաղաղապահ մյուս առաքելություններին: Պիտի հիշեցնել, որ սպասվող համագործակցությունը լիարժեքորեն տարբերվում է մյուսներից: Սիրիայում հայկական խաղաղապահ առաքելությունն իրականացվելու է բացարձակապես Ռուսաստանի համագործակցությամբ՝ բնականաբար տեղավորվելով Սիրիայում Ռուսաստանի հետապնդած շահերի շրջագծում, մինչդեռ Հայաստանի մյուս առաքելություններն իրականացվում են միջազգային մասշտաբներով՝ ՄԱԿ-ի ու ՆԱՏՕ-ի կառույցների հովանու ներքո, չծառայելով որոշակի երկրի շահերին: Բացի այդ ի տարբերություն մյուս առաքելությունների, որոնք իրականացվում են այնպիսի տարածքներում, որտեղ միմյանց չեն բախվում գերպետությունների շահերը և առկա չէ լարվածության սրման մոտալուտ վտանգ, Սիրիայի դեպքում Հայաստանն ուղղակի ներքաշվում է մի տարածաշրջան, որտեղ այս պահին՝ Իդլիբի հարցով, գագաթնակետին է հասել մի կողմից Սիրիայի կառավարության և նրա դաշնակիցներ՝ Ռուսաստանի ու Իրանի և մյուս կողմից ԱՄՆ-ի, Բրիտանիայի ու Ֆրանսիայի միջև լարվածությունը: 
Այս շրջագծում կարևորությամբ պիտի հիշատակել այն փաստը, որ Փաշինյանի մոսկովյան այցի թվականն ու օրակարգը հստակեցվելուց հետո նրան մեկ շաբաթ տարբերությամբ Փարիզ է հրավիրել Ֆրանսիան, որն ինչպես արդեն ասվեց այսօր Սիրիայում Ռուսաստանի դիմացի ճակատում կանգնած է ԱՄՆ-ի ու Բրիտանիայի կողքին: 

Եթե տարբեր բնագավառներում «Թավշյա հեղափոխության» գործած դրական կամ բացասական ազդեցությունը վիճարկելի թեմա համարվելով կարող է տարբեր քննարկումների առարկա դառնալ, հայոց լեզվի պարագային դրա գործած ազդեցությունը միանշանակ եղել է բացասական:

Իդենտիֆիկացիա, ռեստավրացիա, գեներացում, պերմենենտ, ռևանշ, ռեսպուբլիկա, մանիպուլյացիա, լեգիտիմ, լյուստրացիա, ռեպրեսիվ, հիպոթետիկ, ինտերվյու: Սա «Թավշյա հեղափոխություն»-ից հետո Հայաստանում ժամանակակից ոչ միայն խոսակցական այլ գրավոր ու պաշտոնական լեզու մուտք գործած օտարամուտ բառերի ընդամենը մի փոքր հույլն է, որը քաղվել ենք ԶԼՄ-ներում տեղ գտած հրապարակումներից և ՀՀ պետական պաշտոնատարների, քաղաքական գործիչների ու փորձագետների հարցազրույցներից:

Թվում է հայոց լեզուն խորհրդային իշխանության շրջանից ժառանգություն մնացած բառապաշարից մաքրելու ուղղությամբ երկար տարիների ընթացքում իրագործված ջանքերի արդյունքը «Թավշյա հեղափոխությանը» հաջորդած ընդամենը չորս ամիսների ընթացքում կայծակնային արագությամբ հօդս է ցնդում:

Դարերի ընթացքում Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու և դարերի ընթացքում ձևավորված հասարակական ու ընտանեկան արժեհամակարգի կողքին հայոց լեզուն եղել ու շարունակում է մնալ հայ ժողովրդի ինքնության պահպանման ու գոյատևման գլխավոր գրավականը:

Եթե «Թավշյա հեղափոխության» հաղթանակից հետո Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին և ընտանեկան արժեհամակարգը հեղափոխական ուժերի ու նրանց կից աշխատող խմբավորումների կողմից բացահայտ ու անխնա հարվածների տակ են առնվել, հայոց լեզվի պարագային այդ հարվածն իրականացվում է հավասարապես հեղափոխականների ու այսպես կոչված «հակահեղափոխականների» միջոցով՝ ծնունդ տալով այնպիսի մրցակցության, որի արդյունքում ամեն օր ժամանակակից հայոց լեզուն «հարստացվում» է մեկ նոր օտարամուտ բառով:

Այս միջոցին զարմանալի է թվում Լեզվի պետական կոմիտեի կրավորական պահվածքն ու անգործունեությունը, որը ՀՀ Լեզվի մասին օրենքի 6-րդ հոդվածի 2-րդ գլխի (բ) մասով պարտավորվում է ապահովել «հայերենի կանոնարկումը և հասարակական կյանքի բոլոր ոլորտներում դրա լիակատար գործածությունը»:

Ռոբերտ Մարգարյան 

 Մայիսի 1-ին ՀՀ ԱԺ «Ելք» խմբակցության կողմից վարչապետի թեկնածու առաջադրված Նիկոլ Փաշինյանը պատասխանելով ԵԱՏՄ-ի հանդեպ իր կողմնորոշման մասին պատգամավորների հարցումին, հայտարարեց, որ հակառակ ընդդիմություն եղած ժամանակ ԵԱՏՄ-ի հասցեին հնչեցրած կոշտ հայտարարություններին, որպես ՀՀ վարչապետ՝ ելնելով պետության շահերից, կողմ է լինելու ԵԱՏՄ-ին Հայաստանի անդամակցությունը շարունակվելուն և Հայաստանի արտաքին քաղաքականության մեջ որևէ փոխություն չի մտցվելու:

Բոլոր նրանց ովքեր գիտակցում էին Հայաստանի ռազմավարական դաշնակից Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները չվնասելու և ԵԱՏՄ-ի ու ՀԱՊԿ-ի նման կառույցներում մեծ ջանքերի արդյունքում ձեռք բերված կարևոր պաշտոնները պահպանելու կենսական նշանակությունն ու անհրաժեշտությունը, մնում էր հուսալ, որ ՀՀ վարչապետն անկեղծ է եղել իր հայտարարություններում: Գոնե արտաքուստ այդ էին հուշում տարբեր առիթներով ու տարբեր բեմերից Ռուսաստանի ու նրա նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հասցեին աննախընթաց կերպով շռայլվող գովասանական արտահայտությունները:

Սակայն գործնական դաշտում անցած ամիսների ընթացքում երևան եկան փաստեր, որոնք կարող են ապացուցել ՀՀ նոր իշխանություններն այնքան էլ անկեղծ չեն եղել իրենց հայտարարություններում, ինչը նաև նկատեց ՌԴ ԱԳ նախարար Սերգեյ Լավրովը հայտարարելով, որ Հայաստանի նոր իշխանությունները ասում են մի բան իսկ գործնականում այլ բան են կատարում:

Վերջին օրերին ԶԼՄ-ներում շրջանառության մեջ դրվեց մի լուր, որը հերթական անգամ ապացուցում է այդ իրողությունը:

Պարզվում է, որ ՀՀ իշխանություններն ակտիվորեն նյութեր են հավաքում ՀՀ նախկին վարչապետ, Եվրասիական տնտեսական հանձնաժողովի (ԵՏՀ) կոլեգիայի նախագահ Տիգրան Սարգսյանի դեմ, որպեսզի քրեական գործ հարուցվի նաև նրա դեմ:

Եթե լրատվությունը համապատասխանի իրականությանը ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղար Յուրի Խաչատուրովի դեմ հարուցված գործից հետո ԵՏՀ կոլեգիայի նախագահի դեմ քրեական գործ հարուցվելը կարող է եթե ոչ հերթական մահացու հարվածը հասցնել Հայաստան-Ռուսաստան հարաբերություններին, առնվազն նրան զրկել ՀԱՊԿ-ում ու ԵԱՏՄ-ում զբաղեցրած կարևոր պաշտոններից: Այդպիսով Հայաստանը հեղինակազրկվելով հիշյալ կառույցներում վերածվելու է երկրորդ կարգի լուսանցքային ու անվստահելի անդամի:

Դժվար կարելի է ենթադրել, որ ՀԱՊԿ-ի գլխավոր քարտուղարի և ԵՏՀ կոլեգիայի նախագահի դեմ գործ հարուցելով Հայաստանի իշխանությունները չեն պատկերացրել, թե դրան ինչպես կարող են արձագանքել Ռուսաստանն ու հիշյալ կառույցները: Հետևաբար կարելի է եզրակացնել, որ ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ԵԱՏՄ-ին ու ՀԱՊԿ-ին Հայաստանի անդամակցության կապակցությամբ իր իրական դիրքորոշումների մասին բարձրաձայնելու և այդ կառույցներից հրաժարվելու մասին հայտարարելով Ռուսաստանի մոտ զգայնություն առաջացնելու փոխարեն գերադասել է ստեղծել այնպիսի իրավիճակ, որի արդյունքում ոչ թե Հայաստանն է հրաժարվելու այդ կառույցներից՝ կրելով դրա հետ կապված պատասխանատվությունը, այլ ժամանակի ընթացքում կորցնելու է հիշյալ կառույցներում իր դիրքն ու նշանակությունը, ինչն իր էֆեկտով գրեթե համազոր է լինելու հիշյալ կառույցներից հրաժարվելուն: